ไม่รู้จะตั้งชื่ออะไร 555

 

1- เมื่อมีใครถามว่า "ทำงานเป็นไงมั่ง" รู้สึกดีที่ได้ตอบว่า "แฮปปี้ดี ^^"

ซึ่งเรารู้สึกอย่างนั้นจริงๆ มันรู้สึกดีทั้งกับงาน กับพี่ๆ

 

2- เริ่มคิดถึงอนาคตว่าเราควรเรียนต่อมั้ยวะ ไม่อยากเรียนเพื่อให้ได้ชื่อว่าจบโทเท่านั้น

แต่อยากเรียนเพราะอยากรู้จริงๆ อีกใจก็อยากทำงานไปด้วย

แล้วก็คิดว่าอนาคตอีกซัก 3-4 ปี เราควรลองเปลี่ยนงานมั้ย

โอย หลายสิ่งสับสนไปหมด

 

3- พี่โป่ง บอกอใหม่ น่ารักดี ทำงานเร็วมาก ยังไงก็ขอฝากตัวด้วยนะคะ หนูยังเป็นน้องใหม่ค่า อิ

 

4- ไม่ค่อยได้เจอเพื่อนๆเล้ยย T__T อ้อ...แต่ก็จะได้เจอกันวันรับปริญญาอะเนอะ

(กรวิกายังไม่ได้ส่งรูปชุดครุย ระวังจะถูกเอารูปปีหนึ่งลงหนังสือนะเฟ่ยยย)

 

5- ชอบคำถามของพี่ฐามากๆ "ชอบช่วงเวลาไหนของวันมากที่สุด?"

 

6- เริ่มคิดว่า ...กรวิกาคงเป็นโสด กร๊ากกกๆๆๆๆๆ

 

ตอนนี้...

สับสน

เบลอ

จุก

เหมือนมองไม่เห็นทางข้างหน้า

เหนื่อย

เครียด

 

แต่ในขณะเดียวกันก็...

ปลื้ม

เขิน

ดีใจ

ประทับใจ

สุข

สบายใจ

 

ก็เป็นเรื่องธรรมดาของมนุษย์ที่จะมีหลายๆความรู้สึก

แต่ช่วงนี้ หลายอารมณ์มาพร้อมๆกัน

จนร่างกายและสมองมัน...

บอกไม่ถูก

 

 

ช่วงนี้รู้สึกเพื่อนๆจะมีเรื่องไม่สบายใจกันเยอะ

และต้องการเดินทางไปพักผ่อนจิตใจ

 

ไปสวนสนเนื่องด้วยกิ๊กและกวางอยากปลดปล่อยอะไรบางอย่าง

นั่งรถไฟกัน 4 คน (นินด้วย)

ชิวๆ หนุกดี

แต่รถไฟเหม็นอะ 555

 

ต่อมาเตยอยากเจอเพื่อนๆ

แต่ก็มาได้แค่กิ๊กและเรา

เดินเล่นข้าวสารและนั่งกันที่รวยริน

 

และท้ายสุด

ไม่ได้มีเรื่องไม่สบายใจอะไร

แค่เราอยากเอง

ไปดูหนังและขี่จักรยานที่สวนรถไฟ

ขอบคุณนะนินที่มาเป็นเพื่อน

 

...การเดินทางออกไปเจออะไรข้างนอก

ช่างทำให้จิตใจมันโล่งๆบอกไม่ถูก

เอาเป็นว่า...รู้สึกดี

 

 

 

เข้ามาย้ำเตือนตัวเองว่า

เราโชคดีแค่ไหนแล้วที่ได้งานดีๆอย่างนี้

เพราะฉะนั้น ไม่ว่าวันข้างหน้าจะมีอุปสรรคอะไร

ก็ขอให้อดทนเข้าไว้นะ

 

ขอโทษหลายๆคนที่ช่วงนี้ไม่ได้คุยกันบ่อยเหมือนเดิม

หวังว่าทุกคนยังสุขสบายดี...เหมือนเรานะ

 

พูดไปก็ดูกระทบจิตใจเพื่อนๆที่ยังหางานทำอยู่

แต่ก็อยากจะบอกว่า

การได้งานมันก็ไม่ใช่อะไรสุดๆของชีวิตหรอกนะ

 

ได้งาน...กองบก. real parenting เครืออมรินทร์

อืม ดีใจนะ ภูมิใจด้วย

เพราะมันเป็นองค์กรที่เราไม่คิดว่าจะเข้ามาได้ เหอเหอ

งานสนุก ท้าทาย

พี่ๆก็น่ารัก

 

แต่เราก็แค่คนธรรมดานั่นแล...

 

เพื่อนๆที่ตะลุยสัมภาษณ์อยู่ สู้ต่อไปนะ

 

 

 

 

17-19 ที่ผ่านมา ไปเป็นสตาฟค่าย จัดโดย องค์การจัดการน้ำเสีย

เด็กๆมัธยม 109 คน

กิ๊กชวนเย็นวันพฤ ไปวันเสาร์ ตัดสินใจเร็วดีปะล่ะ 555

 

ตอนแรกรู้สึกแย่ๆ เพราะสตาฟแทบทุกคนมาจากสังคมสงเคราะห์มธ. ดูคุยอะไรกันที่เราไม่รู้เรื่อง

แต่ต่อมาก็แฮปปี้ดีสุดๆ ชอบชอบ

 

ตอนแรกไปช่วยงานที่ออฟฟิศแถวเซ็นทรัลปิ่นก่อน ปรากฏไปๆมาๆ ต้องมาค้างที่นั่น

เพื่อเตรียมไปแถวการบินไทยให้ทันตี 5

ไปถึงน้องๆมากันแล้ว 1 ร.ร. (จะรีบไปหนายยย)

แต่กว่าจะได้ออกรถ โน่น 9 โมง -*-

 

ไปถึงที่พัก คือ ค่ายลูกเสือวชิราวุธ อิอิ คิดกึงตอนเรียนเนตรนารีว่ะ

บรรยากาศมาค่ายแบบเด็กม. ต้นมันน่ารักดี

 

วันแรก พี่ก็เหนื่อย น้องก็เหนื่อย แต่ก็ทำกิจกรรมกันอย่างไม่ยั้ง

4 ทุ่ม เราชิ่งนอนก่อนเลย ขอโทษน้าทุกคนๆ T__T

 

วันต่อมา ไปดูโรงบำบัดน้ำเสีย อืมมม สนุกดี

ตอนบ่ายมีแรลลี่

ตอนกลางคืน ช่วยพิมพ์ใบเกียรติบัตร ได้นอนตอนเกือบ 6 โมงเช้า เหอเหอ

 

วันสุดท้าย ให้น้องๆเขียนโครงการ เสร็จแล้วไปเที่ยวม.บูรพา

แล้วก็มาขนของที่อจน.

รู้สึกได้ว่าตัวเองควรออกกำลังกายอย่างด่วน

รู้สึกเหนื่อยง่ายมากเลยอะ แย่ว่ะ

 

ดีใจที่ได้รู้จักทุกคนนะ ทุกคนน่ารักจริงๆ

พี่ติ่ง ตั้ม พี่ญู ปู พี่เขียว โอ๊ต นิน เป้ ตี้ โอ ปอ โอเล่ เชาว์ เป๊ปซี่ อั้ม แม็ก

 

ที่สำคัญ ขอบคุณกิ๊กที่ชวนมา

 

วันก่อน

กะลังจะกินช็อกโกแลต

ก็เอามีดมาหั่นเป็นชื้นเล็กๆ

ด้วยความมักง่าย -*- ไม่ใช้เขียง

เป็นไงล่ะ...มีดก็เข้าเนื้อไปอย่างลึกสุดใจ

เล็บแยกเป็น 2 ซีก บรื๋ออออ

กำลังจะเดินไปหยิบสำลี

เหอเหอ เดินไปไม่ถึง

อยู่ๆก็รู้สึกหน้าชา หายใจไม่ออก ภาพสีดำค่อยๆขึ้นมาจากข้างล่าง

ก็เป็นลมอยู่ในครัว

อืมมม เพิ่งรู้สึกว่าการเสียเลือดเยอะๆอย่างกะทันหันมันอันตรายจริงๆ

 

     ฉลองปิดกีฬามหา'ลัยด้วยการบึ่งรถตู้มุ่งสู่ชะอำ ขาไปได้ความอนุเคราะห์จากพ่อมิ้ม

ขากลับได้ความอนุเคราะห์จากกระเป๋าตังตนเอง

 

     ระหว่างทาง คุณหนูแพรีสผุ้ไม่เคยและ outlet อยากลงไปช็อบปิ้ง ซึ่งoutletที่นี่บรรยากาศดังใจกลาง

กรุงลอนดอน (พูดเหมือนเคยไป...สรุปว่าสวย) ทุกคนที่รอแวมเลยพร้อมใจเป็นนางแบบถ่ายรูปสนุกสนานบานตะไท

 

     ไปถึงที่พัก (จนกลับมาก็ยังจำชื่อไม่ได้ รู้แต่อยู่ซอยชะอำเหนือ 1) เจ้าของบอกว่านอนได้ถึง 15 คน

แต่นี่ไป 7 คนเราก็ว่าพอดีแล้ว (เกินไปด้วยซ้ำ) หากจะให้นอนได้เท่าจำนวนกล่าวอ้าง เท้าของใครซักคน

ต้องไปแนบชิดกับหัวอีกคนแน่ๆเลย

 

     หลังจากนั้นก้เป็นบรรยากาศการเที่ยวทะเลตามที่ควรจะเป็น...เล่นไพ่/ สปาย/ ดูปี่แก้วฯ/ บานาน่าโบ้ท/

ขี่จักรยาน/ ขี่มอไซค์/ ถ่ายรูป/ โซ้ยส้มตำ ...

 

     ขากลับ มีเรื่องตลก(ที่แสนทรมาน) นั่นคือ ภายในรถตู้ เข้าใจว่าคนติดตั้งเก้าอี้ไม่เป็นคนแคระขาสั้นมากๆ

ก็คงไม่มีความรู้ด้าน spaciology (ศาสตร์แห่งการจัดพื้นที่) แม่ง...ดันเก้าอี้ทั้ง 3 แถวมาแทบจะเกยหน้า

คนนั่งหลังสุดอยู่แล้ว แต่ข้างหน้าของแถวแรก ที่ว่างพอให้แฮกริดเต้นเบรกแดนซ์ได้สบาย

 

     สรุป...รักทุกคนจริงๆเพื่อนเอ๋ย มิ้ม เตย ลูกน้ำ แวม แน็ต โต้ง (สิ่งที่สรุปไม่ได้เกี่ยวกะข้างบนเล้ยยย)

 

     ข้าพเจ้า ลูกน้ำ พี่พอนด์ พี่บี ไปพระบรมมหาราชวังกัน ...ใช่แล้ว วันนี้คือวันแรกที่ประชาชนมีโอกาส

สักการะพระบรมศพพระเจ้าพี่นางฯ ยืนต่อแถวอยู่ 2 ชม.กว่าๆ แต่เราไม่เบื่อเลย จริงๆนะ ไม่ทรมานด้วย

เพราะเอาร่มไป แต่น่าเห็นใจทหาร,พยาบาล,เจ้าหน้าที่นะ คงต้องพูดอะไรซ้ำๆวันละหลายๆครั้ง

แม้บางคนจะพูดไม่ดีบ้าง ก็อย่าไปโกรธเค้าเลย

 

      จากนั้นว่าจะไปงานศิลป์แผ่นดิน ปรากฏว่ารถติดสาหัส ไปเดินเล่น กินข้าวพระราม 8 กัน (กิ๊กมาด้วย)

 

     เรา แก้ว จ๊อบ กร โหยว นั่งรถไฟชั้น 3 ไปปากช่อง ราคา 36.- แต่ใช้เวลาประมาณ 5ชม. เหอเหอ

บังเอิญเจอลุงกิตติผู้ใจดีไปส่งที่เขาใหญ่ ไปพร้อมน้องๆที่เพิ่งเจอกัน รุ่ง พี และบู

 

     คืนแรกนอนผากล้วยไม้ หนาวดี เช้ามาก็เดินไปน้ำตกผากล้วยไม้ (เจอจระเข้ด้วย)

เหวสุวัต หลังจากนั้นเริ่มปฏิบัติการ"โบกแหลก" ไปเหวนรก โบกกลับมาผากล้วยไม้

โบกไปลำตะคอง สนุกดี ขอบพระคุณผู้ใจดีทุกท่านค่ะ

 

     ขากลับยังโบกออกมาจากเขาใหญ่อีก โบกดี ได้รถไปถึงฟาร์มโชคชัยเลย

เฮ้อ...แม้เค้าจะเลี้ยงดียังไง เราก็ยังเป็นคนไม่ชอบเที่ยวอะไรยังงี้อยู่ดี ไม่ชอบโชว์

การแสดงของสัตว์ ไม่ชอบเห็นคนขี่ม้าวันละหลายๆรอบ ไม่ชอบให้อาหารโดยที่สัตว์มันดูอิ่มแล้ว

เมื่อไหร่คนเราจะนึกถึงสัตว์ว่ามันมีสถานะเท่ากับเรา คนรักอิสระ รักชีวิตตัวเองยังไง สัตว์ก็เป็นเช่นนั้นแล...

 

     สรุป จบซะเครียดเลย แต่ทริปนี้เราก็ชอบมากนะ

 

 

เช้าวันแรกของปี อากาศหนาวดี ชอบชอบ

ไปตักบาตรที่วัดชลประทานกะปอม&ต้น

และออกเดินทางไปเกาะเกร็ดพร้อมกวางตุ้ง&เจน

เดินอย่างเมามันกัน 6 คน (+ทราย)

//

//

 

วัดนี้น่าจะบรรยากาศดีถ้าคนไม่เยอะ (เอ...ไม่ว่าที่ไหนๆก็ควรเป็นเช่นนั้น)

ร่มรื่นดี เป็นระเบียบดี มีคำสอนดีๆ สรุปว่าชอบ ^^

 

จากนั้นก็ไปเกาะเกร็ด เจอมุขร้านผักทอดต้อนรับตั้งแต่ยังไม่ข้ามฝั่ง

ทริปนี้ไม่สามารถบรรยายด้วยคำว่าอะไรได้อีกแล้วนอกจาก "เดิน"

เดิน เดินเดินเดิน 4 กิโลกว่า รอบเกาะ 555...แต่เราชอบเดินอยู่แล้ว เพลินดี ร้านค้าน่ารัก บรรยากาศน่ารัก

 

ยังไม่ได้สวัสดีปีใหม่ทุกคนอย่างเป็นทางการเลย

"สวัสดีปีใหม่ค่ะ ขอให้เป็นอีกปีที่ทุกคนได้เจอกับคนดีๆ สิ่งดีๆ สถานที่ดีๆ"

 

 

วันที่ 7-10 ไปค่ายที่หมู่บ้านคลิตี้ หลังจากอ่าน "ความจริงที่หายไป" แล้วอยากไปมาก ก็ได้ไปสมใจ

แต่เกิดเรื่องไม่คาดฝัน กิ๊กตกรถ!!! อ่านะ ถือเป็นรสชาติใหม่ให้ชีวิตละกันเนอะ 55

 

ไปตัวเมืองกาญก็นานอยู่แล้ว เข้าหมู่บ้านนี่โคดนาน

ทางขรุขระ ฝุ่นตลอดทาง

แต่ยิ่งลำบากก็ยิ่งประทับใจ ^^

 

ได้ทำสื่อสอนเด็ก (หุ่นมือ)

ได้ทำกับข้าว

ได้เจออากาศหนาว (ถึงขั้นปวดกระดูก)

ได้ไปเดินในหมู่บ้านตอนเช้าๆ

ได้เล่นน้ำตก (ตะกั่ว)

ได้นั่งรถอีแต๊กไปเกี่ยวข้าว

ได้ดูการแสดงน้องๆปกากะญอ

ได้เห็นความเดือดร้อนของชาวบ้านจากรถโฟร์วีล

ได้รู้จักเพื่อนๆที่น่ารัก

ฯลฯ

 

ดีใจจริงๆที่ชีวิตเราโคจรมาเจอกัน...พี่แอม พี่อารี พี่ติ พี่หญิง

พี่จักร พี่แว่น พี่เต้ง พี่แนน พี่เป๊ะ พี่จิว ทรงซี่ เง็ก ป่าน ปุ้ม ต้น

เฟิร์ส ปอม พี่คุง พี่อ๊อด พี่เบิร์ด นาง เจน กวางตุ้ง คิม ต้นน้ำ

เหมียว นุ้ย แอ๊ปเปิ้ล เก๋ โอ๋ วุฒิ นิว ต้อง และชาวบ้านคลิตี้ทุกท่าน

 

 

แม้วันเกิดจะไม่ได้ทำอะไรพิเศษ (ทำบุญยังไม่ได้ทำเลย)

แต่วันต่อมาก็รวมพล onze ที่เซ็นทรัลเวิล์ด

มีการให้เค้กในห้องน้ำ 555

ขอบคุณทุกคนสำหรับ angel fit ขอบคุณจริงน้า T__T

แล้วก็ไปถ่ายรูปกันสนุกสนานมากมาย

รักเพื่อนๆว่ะ รักนะ

 

 

ตอนเช้ามาทำข่าวกะแพรว มึนมากมาย

เดินไปวิทยา ไปจาม5 ไปธรรมสถาน

ด้วยความเหนื่อย(หรอ!?) ก็เลย ไปกินชาบูชิกานน เย่เย่

 

แล้วก็พอดีเหลือเกินที่แพงอยู่แถวเซ็นทรัลเวิล์ด ก็เลยไปกินกัน 3 ชีวิต

 

...บรรยากาศการกินวันนี้ รู้สึกว่าไม่ค่อยได้เมาท์อะไรมากมาย (หรือเพราะสมาธิอยู่ที่ถาดหมุน 555)

แต่เราโคตรสบายใจเลย รู้สึกว่า แม้เราจะไม่ต้องพูดอะไรกันมากมาย แต่มัน...บอกไม่ถูกว่ะ มันเข้าใจอะ

 

เราอาจจะเป็นคนโลกแคบ สร้างเพื่อนใหม่ไม่เก่ง ก็เลยติดเพื่อนเก่ามากๆ

และก็รู้สึกว่าในชีวิตนี้  มีเพื่อนที่สนิทใจซักคนหรือสองคนก็พอแล้ว

 

แต่ความจริง เรายังโชคดีกว่านั้นมากนัก มีเพื่อนเป็นสิบคนที่เราคิดว่าอยู่ด้วยแล้วสบายใจจริงๆ

โดยที่อาจจะไม่ต้องพูดคุยอะไรกันมากมาย

 

แต่ก็แอบกลุ้มใจว่า แล้วตัวเองจะเข้าไปอยู่ในชีวิตจริง -- นั่นคือ การทำงานได้มั้ยเนี่ย

 

ได้ไปบางแสนมา...เป็นโครงการพาเด็กดอยเที่ยวทะเลของมูลนิธิกระจกเงา

เรา+ลูกน้ำไปรถตู้กะทรงซี่ พี่ปอ พี พี่เมย์ พี่แพท พี่จ๋า พี่บีบี ที่อนุสาวรีย์ สะดวกดีนะ เร็วดีด้วย

ดูเหมือนจะไปช่วยงาน แต่ความจริงก็คือการไปเที่ยวนั่นแล...

 

ตอนบ่ายไปพิพิธภัณฑ์ที่ม.บูรพา แล้วก็ไปเล่นทะเล

กลางคืนมีกิจกรรมเหมือนงานวัดเป็นซุ้มๆ

หลังจากน้องๆนอนกันแล้ว เหล่าครูก็เริ่มก๊งสุรากัน

ส่วนเราถูกกุ๊บลากออกไปในม.บู+กินสเต๊ก เหอเหอ ก็หนุกดี

 

เช้าออกไปสัตหีบ วิหารเซียน กองทัพเรือ ศูนย์อนุรักษ์พันธุ์เต่า

แล้วก็ขึ้นรถตอน 4 โมง................

 

 

กลับมาแล้วววว...จากการไปฝึกงานที่มูลนิธิกระจกเงา เชียงราย

เป็นช่วงเวลาที่สุดยอด -- ครบทุกรสชาติ (เน้นบาดเจ็บทางร่างกาย 555)

 

ไปฝึกโครงการสัญชาติ แต่จริงๆก็ไปกับแทบทุกโครงการ ทั้ง ครูบ้านนอก hilltribe trafficking...

ได้ไปไหนต่อไหนเยอะมาก ไปบ้านจะแล ห้วยชมพู ภูเขาอธิษฐาน ลุหลวง ยะฟู ไปเชียงใหม่ด้วย ฯลฯ

และยิ่งรู้สึกรักที่นี่มากขึ้นกว่าคราวที่แล้วอีก เชียงรายเป็นเมืองที่น่ารักจริงๆนะ *^^*

ตอนแรกไม่ชอบเลยที่ไม่มีสัญญาณโทรศัพท์ แต่หลังๆนี่รู้สึกดีมาก...ใครที่เราโทรไปหานี่แสดงว่าตั้งใจสุดๆเลยนะ 555

 

การเดินทางนี่สุดๆเลย...เจอทุกรูปแบบ ดินแห้งเป็นฝุ่น ดินกำลังดี ดินแฉะ เท้าของกรวิกาสัมผัสมาแล้วทุกอย่าง

ชีวิตความเป็นอยู่ก็น่าประทับใจแบบสุดๆ ลำบากอ่ะ เตาถ่าน ห้องน้ำ+ห้องนอนมืดๆ พื้นแฉะๆ แต่ก็สนุกดีนะ

การไปครั้งนี้ ไม่ได้ทำให้เราอยากใช้ชีวิตแบบนั้นหรอกนะ แต่ทำให้เรารู้ว่าตัวเองคงไม่เหมาะกับแบบนั้น แหะแหะ

 

ด้วยความเชื่อของเรา ความรู้สึกดีๆต่อการเดินทางน่าจะเกิดจาก"คน" มากกว่า "สิ่งแวดล้อม"

เพราะฉะนั้น ก็ขอขอบคุณทุกๆคน...ทุกคนจริงๆ...ที่ทำให้การฝึกงานของเรามีความหมายมากกว่าฝึกงาน

ขอบคุณที่ทำให้ตลอด 30 วันที่นั่นเป็นช่วงเวลาที่เราจะไม่มีวันลืม

ขอบคุณที่ทำให้หัวใจเรามีพื้นที่เก็บเรื่องราวดีๆ

รักนะ....

 

 

ตุลาคมปี49... ได้ไปเชียงรายเป็นครั้งแรกกับการไปค่ายคณะ

รู้สึกชอบที่นี่จริงๆนะ ไม่เงียบเหงาจนเกินไป แต่ก็ไม่พลุกพล่านให้วุ่นวาย

อากาศดี บรรยากาศสบายๆ

 

ตุลาคมปี50...กำลังจะได้ไปเชียงรายอีกครั้ง

อิอิ เมืองที่รัก

คราวนี้ไปในฐานะเด็กฝึกงาน

ของานหนูทำเยอะๆด้วยน้าค้า......

อ้อ -- แล้วก็อยากขึ้นดอยที่นี่จัง ยังไม่เคยเลย

 

>>ละอ่อนกรุงเต้บกะลังจะไปแอ่วตั๋วแล้วนะเจ้า

กึ๊ดเติงขนาดดดด...เจียงฮายตี้ฮัก

จะเป็นจะใดพ่องเน้อ

 

 

เช้าวันหนึ่ง ตื่นขึ้นมาด้วยความขี้เกียจ...ขี้เกียจไปซะทุกอย่าง

ขี้เกียจแต่งตัว (แต่อาบน้ำนะ!!) ขี้เกียจหวีผม ขี้เกียจทาแป้งแต่งหน้า

ขี้เกียจจัดของลงกระเป๋า ก็เลยกวาดของทุกอย่างใส่ถุงผ้า ใหญ่บานเบอะ 

คิดว่าไม่เป็นไร เพราะไม่ได้เจอใครนอกจากเพื่อนๆJR

เห็นเราโทรมมาหลายครั้งแล้ว วันนี้อีกซักวันจะเป็นไรไป

 

แต่เหตุการณ์ไม่เป็นเช่นนั้น...ณ เวลาเที่ยง

นั่งหน้าเซ็งอยู่ที่โรงอาหาร อยู่ๆก็มีเสียงเรียก "บุ้ง"

โอ้วววววว...เขาคือ ...เขาคือ... โต่ง คนที่ดิฉันอยากเจอเป็นที่สุดยกเว้นเวลานี้

หน้ามัน หัวฟู ของพะรุงพะรัง อายที่สุดดดดดด

 

เช้าวันรุ่งขึ้น ตื่นมาแต่เช้าด้วยอารมณ์สดใส

ใส่เสื้อตัวใหม่ ผูกผม คาดผม ตุ้มหูงามๆ ทาแป้งให้สมเป็นสตรี

วันนั้นทั้งวันนั่งอยู่แต่หน้าจอคอม ไม่ได้ไปเจอใครที่ไหนเล้ยยยย...

 

อีกครั้งหนึ่ง ด้วยความขี้เกียจ(อีกแล้ว) ใส่ชุดที่มีเวลาในการเลือก 2 วิ

ไม่ได้หวีผมและทาแป้งตามเคย ถือถุงเสื้อผ้าที่เอาคืนจากแก้วอีก 3 ถุงควาย

เย็นวันนั้น เจอมอส เจอต้น ที่นานๆเจอกันที

เจอเอกบนรถเมล์ เอกคงอนาถเรามาก ขอบคุณที่ช่วยถือของ

เจอแวมตอนกลับ ซึ่งแวมสวยเช้งเพราะเพิ่งกลับจากงานเลี้ยงของesso

 

ทำม้ายยยย...วันที่เราไม่อยากเจอใครมันต้องเจอทุกที

(คนที่เจอเราอาจจะบอกว่า วันที่แกพยายามแต่งตัวมันก็เหมือนกับวันที่แกโทรมนั่นแหละว้า... 555)

 

 

จะพูดว่า "จบไปแล้ว งานสถานที่" ก็ไม่สามารถ เพราะมันยังไม่จบ T__T

ยังเหลือเคลียร์ค่าประกันความเสียหาย เบิกค่าทำความสะอาด+ค่าไฟ

 

ที่ผ่านมา เหนื่อยมากกก รู้สึกว่า เราเป็นคนสั่งงานคนอื่นไม่เป็นเอาซะเล้ยยย

คือ...ไม่กล้าสั่งงาน ทำเองซะดีกว่า

ไม่ได้ชมเชยตัวเองแต่อย่างใด แต่รู้สึกว่ามันเป็นข้อด้อยที่แสดงถึงความไร้ประสิทธิภาพในการจัดการของเรา 

 

อีกเรื่องนึง...

เราคิดว่า การที่เราไม่อยู่ก็ไม่เห็นจะทำให้งานมันหยุดชะงักไปเลย

พูดง่ายๆคือ เราไม่เห็นได้ทำผลงานอะไรซะหน่อย

แต่ทำไม ถ้าเราไม่อยู่แล้วทุกคนไม่มีอำนาจตัดสินใจอะไรเองหรอ

บางเรื่องไม่เห็นจะต้องมาขึ้นอยู่กับเราเลย ทำไมต้องตามตัวเรา ทำไม ทำม้ายยยยยยย

 

แต่ถ้ามองอีกมุม ก็ควรภูมิใจว่าคนอื่นเคารพในการตัดสินใจของเรา โอเค จะพยายามมองมุมนั้น

 

ขอบคุณทุกคนที่สละเวลามาช่วยงาน เรารู้ว่า ขณะที่เราเหนื่อย เพื่อนๆก็เหนื่อยเป็นเหมือนเรา

(พูดง่ายๆว่า "อย่างอแงเลยไอ้บุ้ง" 555)

 

กรวิกา ในตำแหน่ง media-co

มันช่าง...มันช่าง...ว่างเปล่าซะจริงๆ

นักข่าวไปไหนกันโม้ดดดดด ช่วยมาดูบาสสนามนิมิบุตรหน่อยเท้อออ

คนอื่นคงรู้สึกยิ่งใหญ่ที่ได้ทำงานระดับโลกเช่นนี้

แต่เรา...ไม่รู้ว่ะ ไม่ค่อยเกิดศรัทธาในงานนี้เท่าไหร่

 

เอาน่ะ บ่นไปก็ไม่มีอะไรดีขึ้นมา

เพราะ "เราเป็นคนเลือกมันเอง"

อย่างน้อย สิ่งที่เราเลือก ก็ทำให้เราได้พบเจอกับนักบาสญี่ปุ่นที่สุดแสนจะน่ารัก ^^

และทำให้ได้เจอเพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ น่ารักๆหลายคน

 

*************************************************

 

...ในที่สุดก็ได้ทำสิ่งที่ตั้งใจไว้ รู้สึกดี อิอิ บุ๊งรักม้านะ...

 

 

 

แหม่แหม่...ตอนนี้ถ้าเปิดไปยังสเปซอาสาแต่ละคนก็มักจะใช้ title นี้กัน (เราด้วยยยย) 

 

ก็...กลับมาแล้ว เหมือน 5 วันที่ผ่านมาหลุดไปอีกโลกนึง

พอกลับมาแล้วรู้สึกว่า -- คนที่เขาบกพร่อง(พิการ) หายไปไหนกันหมด

 

เขาไม่มาให้เราเห็น

หรือ

คนไม่พิการทอดทิ้งเขากันแน่

 

อ่ะนะ...แต่ก็มีความสุขดีในค่าย

เพื่อนๆพี่ๆน้องๆ น่ารัก(ในความหมายไหนกันแน่ เหอเหอ)

ปีนี้ทำหน้าที่นำชมกิจกรรม ซึ่งเรากะลูกน้ำได้นำชมไปทั้งหมด 2 กลุ่มถ้วน 555+

น้อยได้อีกกกกก

ชีวิตในค่ายเลยออกจะล่องลอย ไปช่วยคนโน้นคนนี้ไปเรื่อย ไม่ได้อยู่เป็นหลักแหล่ง T__T

แต่ยังไงก็ขอบคุณและยินดีที่ได้รู้จักทุกคนนะ ขอบคุณๆๆๆ

 

ป.ล.น้อยใจอาจารย์วิทยาลัยการอาชีพ บ่นหิวตลอดเวลา ไม่สนใจที่เรานำชมเลย -*-

ป.ล.2 คืนที่กลับมา อยู่ส่งน้องๆตาบอดขึ้นแท็กซี่ อยากจะเอาบาทาไปฟาดหน้าคนขับ เหอเหอ

 

 

 

คิดถึงสเปซจังเลยยยยย

ช่วงนี้มาอัพได้แค่เดือนละครั้งเอง จะมาหาบ่อยๆนะจ๊ะ

 

ชีวิตหมดไปกับการทำงาน

ทั้งการหาข้อมูล ลงพื้นที่ เขียนข่าว เขียนบทความ

ติดต่อบริษัทโน่นนี่ ทำแบบสอบถาม ทำรายงาน เตรียมงานละคร

เตรียมตัวไปค่าย และเตรียมทำหนังสือพิมพ์กีฬาuniversiade(เมื่อไหร่จะประชุม)

 

แต่ก็อย่างที่เคยพูด(เตือนสติตัวเอง)อยู่เสมอ

"ดีกว่าไม่มีอะไรทำเป็นล้านเท่า"

 

ชอบที่แพรวเคยบอกว่า วิธีให้กำลังใจตัวเองอย่างง่ายๆ เริ่มด้วยคำพูด

ถ้างานมันยาก ให้พูดว่า "งานมันช่างท้าทายซะจริงๆ"

ถ้าเราเหนื่อย อย่าไปตอกย้ำตัวเองว่าเหนื่อย ให้พูดว่า "โอววว เราอยากได้พลังงานมากกว่านี้อีกๆๆๆๆ"

 

นั่นล่ะนะ ขอให้ทุกคนสนุกกับการมีอะไรให้ทำ สู้ๆจ้า