เมื่อวานไปดูหนังเรื่อง let the right one in

ขอบคุณพี่อ้อมที่ได้บัตรฟรีจาก happening

 

ชอบอ่ะ ชอบจัง น่ากลัวที่หนังทำให้รู้สึกว่าเรื่องแวมไพร์ (ที่ดูเหมือนไกลตัวเรามาก)

กลับเป็นเรื่องที่ใกล้ตัวมากๆ (คนที่นั่งข้างๆเราในโรงอาจเป็นแวมไพร์ก็ได้ 55)

ชอบความเปลี่ยนแปลงแบบเป็นธรรมชาติของตัวละคร

และชอบข้อความ "ฉันต้องเลือกว่าจะตายที่นี่ หรือจะจากไปโดยที่ยังมีชีวิตอยู่"

อีกอันนึง "ถ้าฉันเป็นแฟนเธอต้องทำอะไรเป็นพิเศษนอกเหนือจากที่เป็นอยู่มั้ย"

"คิดว่าไม่นะ"

"งั้นเป็นแฟนเธอก็ได้"

 

หนังจบสี่ทุ่ม พี่อ้อมชวนดู a frozen flower ต่อ 555 เอาก็เอา โรงhouseไม่ได้มาได้บ่อยๆ

ดูไปก็...อื้มมมม มันจำเป็นต้องขนาดนั้นด้วยรึ?

แต่ก็ชอบประโยค "เจ้าได้ทิ้งสิ่งที่มีค่ามากกว่าชีวิตไปแล้ว ข้าเอาชีวิตเจ้าไปจะมีประโยชน์อะไร"

 

ถึงบ้านตี 1 พอดิบพอดี

 

 

 

วันก่อน อ่านพาดหัวข่าวจากเว็บไซต์แห่งหนึ่ง

ชื่อเต็มๆ จำไม่ได้ แต่มีคำว่า "ใจสัตว์ ปาระเบิด"

เห็นแล้วมัน...ฮึ่มมม...บอกไม่ถูก

 

"ใจสัตว์" แล้วมันเสียหายตรงไหนยะ

สัตว์มันทำอะไรให้เอ็งเดือดร้อน

"คน" น่ะ ร้ายกว่า "สัตว์" เสียอีก

 

จบข่าว (อย่างดื้อๆ)

 

ป.ล.การอัพคราวนี้ head ไม่เกี่ยวข้องกับ body อีกแล้ว 555

 

 

 

ตายละ ตกใจมาก

หลังจากไปเม้นท์สเปซลูกน้ำได้ ก็เลยขอเข้ามาดูของตัวเอง

เข้าได้!!!

อัพสเปซได้!!!

ดีใจจัง ^^

คิดถึงพื้นที่สีฟ้านี้มากๆๆๆๆๆ

 

มีเรื่องราวตั้งมากมายอยากจะเขียนลงในนี้

จะพยายามเข้ามาอัพเป็นระยะ

 

และอยากบอกหลายๆๆๆๆคนเลยว่า

ที่ผ่านมา เราติดตามสเปซของเพื่อนๆอยู่เสมอเลยนะ

ชอบอ่านมากๆ แต่เม้นท์ไม่ได้ T__T

 

ประกาศอีกครั้ง ดีใจจัง ^^

 

แต่เรา...ชอบนะ

รู้สึกดีเวลามีคนมาลูบผม ขยี้หัว

 

วันก่อนป้าลูบหัวหลายๆที รู้สึกดีมากๆ

 

คงเพราะที่บ้านเราไม่ค่อยทำ ไม่ค่อยมากุ๊กกิ๊กกัน

พอมีคนมาจับหัว ...มันอบอุ่นบอกไม่ถูก

 

เราชอบ...

ชอบการสัมผัส

การกอด

การอยู่ใกล้ๆ

 

มันทำให้รู้สึกว่า

เราอยู่ด้วยกันจริงๆ...

เราอยู่ด้วยกันตรงนี้ ตอนนี้จริงๆ...

 

 

ไม่รู้จะตั้งชื่ออะไร 555

 

1- เมื่อมีใครถามว่า "ทำงานเป็นไงมั่ง" รู้สึกดีที่ได้ตอบว่า "แฮปปี้ดี ^^"

ซึ่งเรารู้สึกอย่างนั้นจริงๆ มันรู้สึกดีทั้งกับงาน กับพี่ๆ

 

2- เริ่มคิดถึงอนาคตว่าเราควรเรียนต่อมั้ยวะ ไม่อยากเรียนเพื่อให้ได้ชื่อว่าจบโทเท่านั้น

แต่อยากเรียนเพราะอยากรู้จริงๆ อีกใจก็อยากทำงานไปด้วย

แล้วก็คิดว่าอนาคตอีกซัก 3-4 ปี เราควรลองเปลี่ยนงานมั้ย

โอย หลายสิ่งสับสนไปหมด

 

3- พี่โป่ง บอกอใหม่ น่ารักดี ทำงานเร็วมาก ยังไงก็ขอฝากตัวด้วยนะคะ หนูยังเป็นน้องใหม่ค่า อิ

 

4- ไม่ค่อยได้เจอเพื่อนๆเล้ยย T__T อ้อ...แต่ก็จะได้เจอกันวันรับปริญญาอะเนอะ

(กรวิกายังไม่ได้ส่งรูปชุดครุย ระวังจะถูกเอารูปปีหนึ่งลงหนังสือนะเฟ่ยยย)

 

5- ชอบคำถามของพี่ฐามากๆ "ชอบช่วงเวลาไหนของวันมากที่สุด?"

 

6- เริ่มคิดว่า ...กรวิกาคงเป็นโสด กร๊ากกกๆๆๆๆๆ

 

ตอนนี้...

สับสน

เบลอ

จุก

เหมือนมองไม่เห็นทางข้างหน้า

เหนื่อย

เครียด

 

แต่ในขณะเดียวกันก็...

ปลื้ม

เขิน

ดีใจ

ประทับใจ

สุข

สบายใจ

 

ก็เป็นเรื่องธรรมดาของมนุษย์ที่จะมีหลายๆความรู้สึก

แต่ช่วงนี้ หลายอารมณ์มาพร้อมๆกัน

จนร่างกายและสมองมัน...

บอกไม่ถูก

 

 

ช่วงนี้รู้สึกเพื่อนๆจะมีเรื่องไม่สบายใจกันเยอะ

และต้องการเดินทางไปพักผ่อนจิตใจ

 

ไปสวนสนเนื่องด้วยกิ๊กและกวางอยากปลดปล่อยอะไรบางอย่าง

นั่งรถไฟกัน 4 คน (นินด้วย)

ชิวๆ หนุกดี

แต่รถไฟเหม็นอะ 555

 

ต่อมาเตยอยากเจอเพื่อนๆ

แต่ก็มาได้แค่กิ๊กและเรา

เดินเล่นข้าวสารและนั่งกันที่รวยริน

 

และท้ายสุด

ไม่ได้มีเรื่องไม่สบายใจอะไร

แค่เราอยากเอง

ไปดูหนังและขี่จักรยานที่สวนรถไฟ

ขอบคุณนะนินที่มาเป็นเพื่อน

 

...การเดินทางออกไปเจออะไรข้างนอก

ช่างทำให้จิตใจมันโล่งๆบอกไม่ถูก

เอาเป็นว่า...รู้สึกดี

 

 

 

เข้ามาย้ำเตือนตัวเองว่า

เราโชคดีแค่ไหนแล้วที่ได้งานดีๆอย่างนี้

เพราะฉะนั้น ไม่ว่าวันข้างหน้าจะมีอุปสรรคอะไร

ก็ขอให้อดทนเข้าไว้นะ

 

ขอโทษหลายๆคนที่ช่วงนี้ไม่ได้คุยกันบ่อยเหมือนเดิม

หวังว่าทุกคนยังสุขสบายดี...เหมือนเรานะ

 

พูดไปก็ดูกระทบจิตใจเพื่อนๆที่ยังหางานทำอยู่

แต่ก็อยากจะบอกว่า

การได้งานมันก็ไม่ใช่อะไรสุดๆของชีวิตหรอกนะ

 

ได้งาน...กองบก. real parenting เครืออมรินทร์

อืม ดีใจนะ ภูมิใจด้วย

เพราะมันเป็นองค์กรที่เราไม่คิดว่าจะเข้ามาได้ เหอเหอ

งานสนุก ท้าทาย

พี่ๆก็น่ารัก

 

แต่เราก็แค่คนธรรมดานั่นแล...

 

เพื่อนๆที่ตะลุยสัมภาษณ์อยู่ สู้ต่อไปนะ

 

 

 

 

17-19 ที่ผ่านมา ไปเป็นสตาฟค่าย จัดโดย องค์การจัดการน้ำเสีย

เด็กๆมัธยม 109 คน

กิ๊กชวนเย็นวันพฤ ไปวันเสาร์ ตัดสินใจเร็วดีปะล่ะ 555

 

ตอนแรกรู้สึกแย่ๆ เพราะสตาฟแทบทุกคนมาจากสังคมสงเคราะห์มธ. ดูคุยอะไรกันที่เราไม่รู้เรื่อง

แต่ต่อมาก็แฮปปี้ดีสุดๆ ชอบชอบ

 

ตอนแรกไปช่วยงานที่ออฟฟิศแถวเซ็นทรัลปิ่นก่อน ปรากฏไปๆมาๆ ต้องมาค้างที่นั่น

เพื่อเตรียมไปแถวการบินไทยให้ทันตี 5

ไปถึงน้องๆมากันแล้ว 1 ร.ร. (จะรีบไปหนายยย)

แต่กว่าจะได้ออกรถ โน่น 9 โมง -*-

 

ไปถึงที่พัก คือ ค่ายลูกเสือวชิราวุธ อิอิ คิดกึงตอนเรียนเนตรนารีว่ะ

บรรยากาศมาค่ายแบบเด็กม. ต้นมันน่ารักดี

 

วันแรก พี่ก็เหนื่อย น้องก็เหนื่อย แต่ก็ทำกิจกรรมกันอย่างไม่ยั้ง

4 ทุ่ม เราชิ่งนอนก่อนเลย ขอโทษน้าทุกคนๆ T__T

 

วันต่อมา ไปดูโรงบำบัดน้ำเสีย อืมมม สนุกดี

ตอนบ่ายมีแรลลี่

ตอนกลางคืน ช่วยพิมพ์ใบเกียรติบัตร ได้นอนตอนเกือบ 6 โมงเช้า เหอเหอ

 

วันสุดท้าย ให้น้องๆเขียนโครงการ เสร็จแล้วไปเที่ยวม.บูรพา

แล้วก็มาขนของที่อจน.

รู้สึกได้ว่าตัวเองควรออกกำลังกายอย่างด่วน

รู้สึกเหนื่อยง่ายมากเลยอะ แย่ว่ะ

 

ดีใจที่ได้รู้จักทุกคนนะ ทุกคนน่ารักจริงๆ

พี่ติ่ง ตั้ม พี่ญู ปู พี่เขียว โอ๊ต นิน เป้ ตี้ โอ ปอ โอเล่ เชาว์ เป๊ปซี่ อั้ม แม็ก

 

ที่สำคัญ ขอบคุณกิ๊กที่ชวนมา

 

วันก่อน

กะลังจะกินช็อกโกแลต

ก็เอามีดมาหั่นเป็นชื้นเล็กๆ

ด้วยความมักง่าย -*- ไม่ใช้เขียง

เป็นไงล่ะ...มีดก็เข้าเนื้อไปอย่างลึกสุดใจ

เล็บแยกเป็น 2 ซีก บรื๋ออออ

กำลังจะเดินไปหยิบสำลี

เหอเหอ เดินไปไม่ถึง

อยู่ๆก็รู้สึกหน้าชา หายใจไม่ออก ภาพสีดำค่อยๆขึ้นมาจากข้างล่าง

ก็เป็นลมอยู่ในครัว

อืมมม เพิ่งรู้สึกว่าการเสียเลือดเยอะๆอย่างกะทันหันมันอันตรายจริงๆ

 

     ฉลองปิดกีฬามหา'ลัยด้วยการบึ่งรถตู้มุ่งสู่ชะอำ ขาไปได้ความอนุเคราะห์จากพ่อมิ้ม

ขากลับได้ความอนุเคราะห์จากกระเป๋าตังตนเอง

 

     ระหว่างทาง คุณหนูแพรีสผุ้ไม่เคยและ outlet อยากลงไปช็อบปิ้ง ซึ่งoutletที่นี่บรรยากาศดังใจกลาง

กรุงลอนดอน (พูดเหมือนเคยไป...สรุปว่าสวย) ทุกคนที่รอแวมเลยพร้อมใจเป็นนางแบบถ่ายรูปสนุกสนานบานตะไท

 

     ไปถึงที่พัก (จนกลับมาก็ยังจำชื่อไม่ได้ รู้แต่อยู่ซอยชะอำเหนือ 1) เจ้าของบอกว่านอนได้ถึง 15 คน

แต่นี่ไป 7 คนเราก็ว่าพอดีแล้ว (เกินไปด้วยซ้ำ) หากจะให้นอนได้เท่าจำนวนกล่าวอ้าง เท้าของใครซักคน

ต้องไปแนบชิดกับหัวอีกคนแน่ๆเลย

 

     หลังจากนั้นก้เป็นบรรยากาศการเที่ยวทะเลตามที่ควรจะเป็น...เล่นไพ่/ สปาย/ ดูปี่แก้วฯ/ บานาน่าโบ้ท/

ขี่จักรยาน/ ขี่มอไซค์/ ถ่ายรูป/ โซ้ยส้มตำ ...

 

     ขากลับ มีเรื่องตลก(ที่แสนทรมาน) นั่นคือ ภายในรถตู้ เข้าใจว่าคนติดตั้งเก้าอี้ไม่เป็นคนแคระขาสั้นมากๆ

ก็คงไม่มีความรู้ด้าน spaciology (ศาสตร์แห่งการจัดพื้นที่) แม่ง...ดันเก้าอี้ทั้ง 3 แถวมาแทบจะเกยหน้า

คนนั่งหลังสุดอยู่แล้ว แต่ข้างหน้าของแถวแรก ที่ว่างพอให้แฮกริดเต้นเบรกแดนซ์ได้สบาย

 

     สรุป...รักทุกคนจริงๆเพื่อนเอ๋ย มิ้ม เตย ลูกน้ำ แวม แน็ต โต้ง (สิ่งที่สรุปไม่ได้เกี่ยวกะข้างบนเล้ยยย)

 

     ข้าพเจ้า ลูกน้ำ พี่พอนด์ พี่บี ไปพระบรมมหาราชวังกัน ...ใช่แล้ว วันนี้คือวันแรกที่ประชาชนมีโอกาส

สักการะพระบรมศพพระเจ้าพี่นางฯ ยืนต่อแถวอยู่ 2 ชม.กว่าๆ แต่เราไม่เบื่อเลย จริงๆนะ ไม่ทรมานด้วย

เพราะเอาร่มไป แต่น่าเห็นใจทหาร,พยาบาล,เจ้าหน้าที่นะ คงต้องพูดอะไรซ้ำๆวันละหลายๆครั้ง

แม้บางคนจะพูดไม่ดีบ้าง ก็อย่าไปโกรธเค้าเลย

 

      จากนั้นว่าจะไปงานศิลป์แผ่นดิน ปรากฏว่ารถติดสาหัส ไปเดินเล่น กินข้าวพระราม 8 กัน (กิ๊กมาด้วย)

 

     เรา แก้ว จ๊อบ กร โหยว นั่งรถไฟชั้น 3 ไปปากช่อง ราคา 36.- แต่ใช้เวลาประมาณ 5ชม. เหอเหอ

บังเอิญเจอลุงกิตติผู้ใจดีไปส่งที่เขาใหญ่ ไปพร้อมน้องๆที่เพิ่งเจอกัน รุ่ง พี และบู

 

     คืนแรกนอนผากล้วยไม้ หนาวดี เช้ามาก็เดินไปน้ำตกผากล้วยไม้ (เจอจระเข้ด้วย)

เหวสุวัต หลังจากนั้นเริ่มปฏิบัติการ"โบกแหลก" ไปเหวนรก โบกกลับมาผากล้วยไม้

โบกไปลำตะคอง สนุกดี ขอบพระคุณผู้ใจดีทุกท่านค่ะ

 

     ขากลับยังโบกออกมาจากเขาใหญ่อีก โบกดี ได้รถไปถึงฟาร์มโชคชัยเลย

เฮ้อ...แม้เค้าจะเลี้ยงดียังไง เราก็ยังเป็นคนไม่ชอบเที่ยวอะไรยังงี้อยู่ดี ไม่ชอบโชว์

การแสดงของสัตว์ ไม่ชอบเห็นคนขี่ม้าวันละหลายๆรอบ ไม่ชอบให้อาหารโดยที่สัตว์มันดูอิ่มแล้ว

เมื่อไหร่คนเราจะนึกถึงสัตว์ว่ามันมีสถานะเท่ากับเรา คนรักอิสระ รักชีวิตตัวเองยังไง สัตว์ก็เป็นเช่นนั้นแล...

 

     สรุป จบซะเครียดเลย แต่ทริปนี้เราก็ชอบมากนะ

 

 

เช้าวันแรกของปี อากาศหนาวดี ชอบชอบ

ไปตักบาตรที่วัดชลประทานกะปอม&ต้น

และออกเดินทางไปเกาะเกร็ดพร้อมกวางตุ้ง&เจน

เดินอย่างเมามันกัน 6 คน (+ทราย)

//

//

 

วัดนี้น่าจะบรรยากาศดีถ้าคนไม่เยอะ (เอ...ไม่ว่าที่ไหนๆก็ควรเป็นเช่นนั้น)

ร่มรื่นดี เป็นระเบียบดี มีคำสอนดีๆ สรุปว่าชอบ ^^

 

จากนั้นก็ไปเกาะเกร็ด เจอมุขร้านผักทอดต้อนรับตั้งแต่ยังไม่ข้ามฝั่ง

ทริปนี้ไม่สามารถบรรยายด้วยคำว่าอะไรได้อีกแล้วนอกจาก "เดิน"

เดิน เดินเดินเดิน 4 กิโลกว่า รอบเกาะ 555...แต่เราชอบเดินอยู่แล้ว เพลินดี ร้านค้าน่ารัก บรรยากาศน่ารัก

 

ยังไม่ได้สวัสดีปีใหม่ทุกคนอย่างเป็นทางการเลย

"สวัสดีปีใหม่ค่ะ ขอให้เป็นอีกปีที่ทุกคนได้เจอกับคนดีๆ สิ่งดีๆ สถานที่ดีๆ"

 

 

วันที่ 7-10 ไปค่ายที่หมู่บ้านคลิตี้ หลังจากอ่าน "ความจริงที่หายไป" แล้วอยากไปมาก ก็ได้ไปสมใจ

แต่เกิดเรื่องไม่คาดฝัน กิ๊กตกรถ!!! อ่านะ ถือเป็นรสชาติใหม่ให้ชีวิตละกันเนอะ 55

 

ไปตัวเมืองกาญก็นานอยู่แล้ว เข้าหมู่บ้านนี่โคดนาน

ทางขรุขระ ฝุ่นตลอดทาง

แต่ยิ่งลำบากก็ยิ่งประทับใจ ^^

 

ได้ทำสื่อสอนเด็ก (หุ่นมือ)

ได้ทำกับข้าว

ได้เจออากาศหนาว (ถึงขั้นปวดกระดูก)

ได้ไปเดินในหมู่บ้านตอนเช้าๆ

ได้เล่นน้ำตก (ตะกั่ว)

ได้นั่งรถอีแต๊กไปเกี่ยวข้าว

ได้ดูการแสดงน้องๆปกากะญอ

ได้เห็นความเดือดร้อนของชาวบ้านจากรถโฟร์วีล

ได้รู้จักเพื่อนๆที่น่ารัก

ฯลฯ

 

ดีใจจริงๆที่ชีวิตเราโคจรมาเจอกัน...พี่แอม พี่อารี พี่ติ พี่หญิง

พี่จักร พี่แว่น พี่เต้ง พี่แนน พี่เป๊ะ พี่จิว ทรงซี่ เง็ก ป่าน ปุ้ม ต้น

เฟิร์ส ปอม พี่คุง พี่อ๊อด พี่เบิร์ด นาง เจน กวางตุ้ง คิม ต้นน้ำ

เหมียว นุ้ย แอ๊ปเปิ้ล เก๋ โอ๋ วุฒิ นิว ต้อง และชาวบ้านคลิตี้ทุกท่าน

 

 

แม้วันเกิดจะไม่ได้ทำอะไรพิเศษ (ทำบุญยังไม่ได้ทำเลย)

แต่วันต่อมาก็รวมพล onze ที่เซ็นทรัลเวิล์ด

มีการให้เค้กในห้องน้ำ 555

ขอบคุณทุกคนสำหรับ angel fit ขอบคุณจริงน้า T__T

แล้วก็ไปถ่ายรูปกันสนุกสนานมากมาย

รักเพื่อนๆว่ะ รักนะ

 

 

ตอนเช้ามาทำข่าวกะแพรว มึนมากมาย

เดินไปวิทยา ไปจาม5 ไปธรรมสถาน

ด้วยความเหนื่อย(หรอ!?) ก็เลย ไปกินชาบูชิกานน เย่เย่

 

แล้วก็พอดีเหลือเกินที่แพงอยู่แถวเซ็นทรัลเวิล์ด ก็เลยไปกินกัน 3 ชีวิต

 

...บรรยากาศการกินวันนี้ รู้สึกว่าไม่ค่อยได้เมาท์อะไรมากมาย (หรือเพราะสมาธิอยู่ที่ถาดหมุน 555)

แต่เราโคตรสบายใจเลย รู้สึกว่า แม้เราจะไม่ต้องพูดอะไรกันมากมาย แต่มัน...บอกไม่ถูกว่ะ มันเข้าใจอะ

 

เราอาจจะเป็นคนโลกแคบ สร้างเพื่อนใหม่ไม่เก่ง ก็เลยติดเพื่อนเก่ามากๆ

และก็รู้สึกว่าในชีวิตนี้  มีเพื่อนที่สนิทใจซักคนหรือสองคนก็พอแล้ว

 

แต่ความจริง เรายังโชคดีกว่านั้นมากนัก มีเพื่อนเป็นสิบคนที่เราคิดว่าอยู่ด้วยแล้วสบายใจจริงๆ

โดยที่อาจจะไม่ต้องพูดคุยอะไรกันมากมาย

 

แต่ก็แอบกลุ้มใจว่า แล้วตัวเองจะเข้าไปอยู่ในชีวิตจริง -- นั่นคือ การทำงานได้มั้ยเนี่ย

 

ได้ไปบางแสนมา...เป็นโครงการพาเด็กดอยเที่ยวทะเลของมูลนิธิกระจกเงา

เรา+ลูกน้ำไปรถตู้กะทรงซี่ พี่ปอ พี พี่เมย์ พี่แพท พี่จ๋า พี่บีบี ที่อนุสาวรีย์ สะดวกดีนะ เร็วดีด้วย

ดูเหมือนจะไปช่วยงาน แต่ความจริงก็คือการไปเที่ยวนั่นแล...

 

ตอนบ่ายไปพิพิธภัณฑ์ที่ม.บูรพา แล้วก็ไปเล่นทะเล

กลางคืนมีกิจกรรมเหมือนงานวัดเป็นซุ้มๆ

หลังจากน้องๆนอนกันแล้ว เหล่าครูก็เริ่มก๊งสุรากัน

ส่วนเราถูกกุ๊บลากออกไปในม.บู+กินสเต๊ก เหอเหอ ก็หนุกดี

 

เช้าออกไปสัตหีบ วิหารเซียน กองทัพเรือ ศูนย์อนุรักษ์พันธุ์เต่า

แล้วก็ขึ้นรถตอน 4 โมง................